Eén van de onderdelen binnen de Bredemeijer Academie is de Polyvagaaltheorie. Dit is een psychologische theorie die is ontwikkeld door Dr. Stephen Porges, een neurofysioloog. Deze theorie biedt inzicht in de complexe interactie tussen het autonome zenuwstelsel, emoties en sociaal gedrag.
De Polyvagaaltheorie stelt dat de Vaguszenuw, en dan met name de Nervus Vagus, een cruciale rol speelt in de regulatie van ons zenuwstelsel. Het autonome zenuwstelsel is verantwoordelijk voor het reguleren van automatische functies in het lichaam, zoals hartslag, ademhaling en spijsvertering.
Het autonome zenuwstelsel wordt traditioneel onderverdeeld in het Sympathische zenuwstelsel, dat geassocieerd wordt met “vechten of vluchten,” en het Parasympathische zenuwstelsel, dat geassocieerd wordt met “rust en herstel.”
De Polyvagaaltheorie voegt echter een nieuwe laag toe door te benadrukken dat de nervus vagus meerdere takken heeft en dat deze takken verschillende functies vervullen. In het bijzonder wordt de theorie geassocieerd met de sociale betrokkenheidstheorie, waarin de nervus vagus wordt geïdentificeerd als een belangrijk onderdeel van onze sociale interacties en emotionele regulatie.
Praktisch betekent dit dat wanneer je zenuwstelsel veiligheid kan ervaren, je een open houding hebt, je veel meer speelsheid en creativiteit en kracht kan ervaren. Als er heftige emoties zijn, dan kan de mens dat prima zelf reguleren. Totdat er ernstig trauma plaatsvindt doordat er geen uitweg meer is.
De mens heeft dan de overtuiging dat hij zichzelf niet meer kan redden en dit wordt opgeslagen in het brein. Om dit weer te kunnen deprogrammeren heb je iemand anders nodig, die je een veilige basis biedt.
Die je helpt het lichaam (hartslag, stressniveau, ademhaling) weer te reguleren. Het lichaam zet daarna het sein weer op groen. Het lichaam is de grootste krachtbron om een trauma te reguleren.